Ξεκίνησε η βάρβαρη καταστροφή της ζώνης του Ευρώτα δίπλα στη Σπάρτη

απρ 2018

Πριν ακόμα αρχίσει ουσιαστικά η κατασκευή του φαραωνικού έργου της νέας «εισόδου» της Σπάρτης, οι μπουλντόζες έχουν φροντίσει να δώσουν ένα δείγμα, μεταβάλλοντας σε κρανίου τόπο ένα μεγάλο κομμάτι του παρόχθιου δάσους του Ευρώτα.

Αυτό που θα ήταν αδιανόητο σε οποιοδήποτε μέρος το οποίο (έστω κι αν δεν είχε «όνομα», όπως Σπάρτη και Ευρώτας) διέθετε ανθρώπους και πολιτικές αρχές που σέβονταν -έστω και στο ελάχιστο- τη φύση, τους ανθρώπους, τον πολιτισμό, την ιστορία, την προοπτική του τόπου, που σέβονταν κάπως τον εαυτό τους, η εργολαβική εξουσία της Περιφέρειας Πελοποννήσου το προωθεί με καταστροφική μανία.

Και οι άλλοι, οι λεγόμενοι τοπικοί άρχοντες, πολιτικοί, «υπεύθυνοι» και λοιποί «φορείς», κάνουν -στην καλύτερη περίπτωση- τους αδιάφορους.

Αυτό το θλιβερό θέαμα δεν είναι παρά η αρχή της καταστροφής, η οποία όχι απλά θα επεκταθεί αλλά θα γίνει μη αναστρέψιμη, θάβοντας αυτόν τον ιστορικό και παραδεισένιο τόπο κάτω από μπάζα, τσιμέντα και άσφαλτο.

DSC_0055

DSC_0057

DSC_0059

DSC_0060

DSC_0062

DSC_0063

DSC_0068

Στις επόμενες φωτογραφίες μπορείτε να δείτε το πώς ήταν το ίδιο ακριβώς μέρος, μέχρι πριν από λίγο καιρό.

DSC_0044

DSC_0012

DSC_0019

DSC_0051DSC_0043DSC_0048DSC_0030

Advertisements

Το καραβάνι του Δούκα του Montpensier διασχίζει τον Ταΰγετο. Jules de Sinéty, 1845.

1

Η υδατογραφία παριστάνει τη συνοδεία του Γάλλου πρίγκιπα Aντώνιου της Oρλεάνης, Δούκα του Montpensier (γιου του τότε βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου-Φίλιππου) στη μεγάλη Λαγκάδα του Ταΰγετου, τον Σεπτέμβριο του 1845.

2

Το χαρακτικό που έγινε με βάση την πρωτότυπη υδατογραφία του Sinéty

Είναι έργο του Jules de Sinéty, ερασιτέχνη ζωγράφου και υποπλοίαρχου του γαλλικού πολεμικού ναυτικού στην φρεγάτα Gomer με την οποία ταξίδευε ο Δούκας. Οι υδατογραφίες του χρησίμευσαν σαν βάση για τα χαρακτικά ενός πολυτελούς άλμπουμ για το ταξίδι. Το πρωτότυπο έργο ανήκει στη Συλλογή Ευστάθιου I. Φινόπουλου, μια από τις σημαντικότερες, διεθνώς, συλλογές περιηγητικών βιβλίων, χαρακτικών, χαρτών και σχεδίων, η οποία έχει δωρηθεί στο Μουσείο Μπενάκη. Παρουσιάζεται για πρώτη φορά δημοσίως, αυτές τις μέρες, σε μια ειδική έκθεση που διοργάνωσε το Μουσείο Μπενάκη με τίτλο «Ταξίδια στην Ελλάδα».

Το καραβάνι του πρίγκιπα είχε έρθει από τα χωριά του Πάρνωνα, είχε περάσει τον Ευρώτα από το Γεφύρι του Κόπανου (ένα πέρασμα που επίσης είχε ζωγραφίσει ο Sinéty, και το οποίο έχουμε ήδη παρουσιάσει στο ιστολόγιο ξεχωριστά, αλλά και στο πλαίσιο της ιστορίας του γεφυριού), είχε επισκεφθεί τη Σπάρτη και τον Μυστρά, και πήγαινε μέσα από τον Ταΰγετο στην Καλαμάτα, όπου περίμενε η φρεγάτα Gomer.

Ο Antoine De Latour, που έγραψε την επίσημη αφήγηση του ταξιδιού, περιγράφει ως εξής αυτό το πέρασμα της Λαγκάδας:

«Το πρώτο χωριό που συναντάμε στον Ταΰγετο είναι η Τρύπη, πολύ κοντά στη σπηλιά απ՚όπου, όπως λένε απέδρασε ο Αριστομένης όταν ήταν παιδί. Η Τρύπη βρίσκεται βαθιά μέσα σε ένα πολύ γραφικό φαράγγι. Τριγυρισμένη από δέντρα, βράχια κι αφρισμένα νερά, είναι μια όαση μέσα στην ερημιά του βουνού. Όσο ο δρόμος προχωρεί, γίνεται όλο και πιο άγριος, μερικές φορές και επικίνδυνος. Για να σχηματίσετε μια ιδέα θα πρέπει να έχετε δει τα πιο όμορφα μέρη των Άλπεων και των Πυρηναίων: η ίδια μεγαλοπρέπεια. Έλειπε, είναι αλήθεια, ο εορταστικός ήχος των χειμάρρων: το καλοκαίρι είχε στερέψει σχεδόν όλες τις πηγές. Υπάρχει όμως επιπρόσθετα αυτό το όμορφο φως που παντού στην Ελλάδα χρωματίζει το τοπίο, όταν δεν είναι από μόνο του το ίδιο το τοπίο. Όταν φύγαμε από την Αράχοβα, μερικά παλληκάρια είχαν θελήσει να συνοδεύσουν τον πρίγκιπα, τρέχοντας μπροστά, πίσω ή στα πλάγια του καραβανιού, με το μακρύ τους ντουφέκι στον ώμο, σταματώντας κάθε τόσο για να ρίξουν χαρωπές μπαλωτιές. Από το Μυστρά ήρθαν κι άλλοι, και οι ντουφεκιές τους, που επαναλαμβάνονταν από τους αντίλαλους του βουνού, ζωντάνευαν τη σιωπή αυτών των πανέμορφων ερημιών, όπως και τα όπλα τους και τα παράξενα κοστούμια τους, καθώς τα έβλεπες από μακριά ανάμεσα στα βράχια και τις συκομουριές, τόνιζαν με τα ζωηρά τους χρώματα τα σκοτεινά φυλλώματα των λαγκαδιών.

Κατά τις δέκα το πρωί, ο πρίγκιπας σταμάτησε σε μια στενή κοιλάδα, όπου μια πηγή είχε επιτρέψει τη δημιουργία ενός πριονιστηρίου. Μετά από λίγες ώρες ανάπαυσης, η Α.Μ. ξεκίνησε πάλι, και προς το τέλος της ημέρας οι ταξιδιώτες έφταναν στις τελευταίες κορυφές του Ταϋγέτου.»

(Antoine De Latour, Voyage de S.A.R. Monseigneur Le Duc de Montpensier à Tunis en Égypte, en Turquie et en Grèce, Παρίσι: A. Bertrand [1847], σ. 98.)

1 -2

 

Το πέρασμα του Ευρώτα: μια ιστορία του γεφυριού του Κόπανου μέσα από αφηγήσεις και απεικονίσεις των περιηγητών

WP_20150402_166

Αυτό είναι το κείμενο μιας ομιλίας για το Γεφύρι του Κόπανου που έγινε στη Σπάρτη στις 7 Νοεμβρίου του 2015. Στηρίζεται σε πηγές, κείμενα και εικόνες, που συγκέντρωνα με κόπο επί πολλά χρόνια. Μερικές από αυτές ήταν εντελώς άγνωστες και παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά -όπως η παραπάνω αρχιτεκτονική απεικόνιση του γεφυριού από το 1780, που φωτογράφησα στο αρχείο του Μουσείου του Λούβρου. Η ομιλία έγινε στο πλαίσιο της ημερίδας που είχε οργανώσει ο Πολιτιστικός Σύλλογος του Καραβά, του χωριού που βρίσκεται κοντά στο, γκρεμισμένο σήμερα, μνημείο. Πρωτοβουλία αξιέπαινη, όπως και ο καθαρισμός του σωζόμενου τμήματος του γεφυριού. Γι’αυτό και ανταποκρίθηκα πρόθυμα όταν με κάλεσαν να συμμετάσχω. Το ίδιο και όταν μου ζητήθηκε το κείμενό της ομιλίας και οι εικόνες για έκδοση.

Χάρηκα όταν έμαθα ότι ο Σύλλογος του Καραβά εξέδωσε τα πρακτικά της ημερίδας -αν και παραξενεύτηκα κάπως που δεν μου είχε σταλεί κάποιο δοκίμιο για διόρθωση, όπως συνηθίζεται. Όταν όμως πήρα στα χέρια μου τον μικρό τόμο, με περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη: το κείμενό μου είχε περικοπεί. Για την ακρίβεια, έχει αφαιρεθεί ολόκληρος σχεδόν ο επίλογος (από το: «Οι γέφυρες σε όλο τον κόσμο θεωρούνται πολύ σημαντικά μνημεία…»). Χωρίς να ερωτηθώ, ή έστω να ενημερωθώ. Μια θλιβερή και ανόητη λογοκρισία, για να μην δυσαρεστηθούν κάποιες, ακόμα πιο θλιβερές και ανόητες, τοπικές εξουσίες.

Ας είναι. Δημοσιεύω εδώ το πλήρες κείμενό μου, με τις απαραίτητες μικροδιορθώσεις και μαζί με την εικονογράφησή του, που το διαδίκτυο επιτρέπει να απολαύσετε καλύτερα.

Παρασκευάς Ματάλας

* * *

Το πέρασμα του Ευρώτα: μια ιστορία του γεφυριού του Κόπανου μέσα από αφηγήσεις και απεικονίσεις των περιηγητών

Πριν από αρκετά χρόνια περίμενα στη Σπάρτη έναν καλό φίλο που ερχόταν από την Αθήνα, τον Λεωνίδα Εμπειρίκο, έναν από τους καλύτερους γνώστες της Ελλάδας. Αργούσε να φτάσει, και όταν τον αναζήτησα για να μάθω το λόγο, μου απάντησε ότι προσπαθούσε μάταια να εντοπίσει το περίφημο Γεφύρι του Κόπανου. Ούτε κι εγώ ήξερα την ακριβή θέση του, και στα επόμενα χρόνια βάλθηκα να το βρω· τελικά τα κατάφερα χάρη στη βοήθεια του Κώστα Πενταφρόνιμου. Και από τότε άρχισα να συγκεντρώνω αναφορές, εικόνες και κείμενα γι’αυτό το γεφύρι, κυρίως μαρτυρίες και απεικονίσεις περιηγητών. Χάρηκα πολύ που ο σύλλογος του Καραβά πήρε αυτή την πρωτοβουλία, δίνοντάς μου και την ευκαιρία να παρουσιάσω συγκεντρωμένα κάποια από αυτά.

REISINGER 1923 Gefyra Eurota

1. Η μοναδική γνωστή φωτογραφία του γεφυριού του Κόπανου πριν την κατάρρευσή του. Έχει δημοσιευτεί στο:  Ernst Reisinger, Griechenland. Schilderungen deutscher reisender. In zweiter, veränderter Auflage herausgegeben. Mit 90 Bildtafeln, davon 62 nach Aufnahmen der Preußischen Meßbildanstalt, Leipzig: Insel-Verlag, 1923 (πρώτη έκδοση 1916).

Συνέχεια

Ερωτηματολόγιο για το Νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Σπάρτης

5

Τον περασμένο μήνα έγινε η ανάθεση της μουσειολογικής προμελέτης για το Νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Σπάρτης, η οποία θα πρέπει να παραδοθεί μέχρι τις αρχές Δεκεμβρίου του 2017. Στα πλαίσια της εκπόνησής της, από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Λακωνίας κυκλοφόρησε αυτό το ερωτηματολόγιο που απευθύνεται στους κατοίκους της περιοχής.

ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΣΠΑΡΤΗΣ

Μπορείτε να το κατεβάσετε (πατώντας στο παραπάνω λινκ), να το συμπληρώσετε και να το στείλετε, το αργότερο μέχρι τις 10 Νοεμβρίου 2017, στο email: efalak@culture.gr

Ένα ταξίδι του ματιού μέσα στην Περίβλεπτο, ανάμεσα στις τοιχογραφίες

περίβλεπτος

Αυτή η εντυπωσιακή πανοραμική λήψη της Περιβλέπτου στον Μυστρά μας επιτρέπει να «ταξιδέψουμε» στο εσωτερικό της εκκλησίας  και στις τοιχογραφίες. Έχει αξία, πιστεύω, ακόμα και για όσους την έχουν δει από κοντά, γιατί, εξαιτίας των συνθηκών φωτισμού, ο επισκέπτης δεν έχει συνήθως την ευκαιρία να θαυμάσει τα χρώματα όπως εδώ.

(Αρκεί να πατήσετε πάνω στην φωτογραφία για να «μπείτε» μέσα στην Περίβλεπτο και, χρησιμοποιώντας το ποντίκι, να περιηγηθείτε και να εστιάσετε στις τοιχογραφίες.)

Μας θυμίζει τη σκηνή που περιγράφει ο Νίκος Καζαντζάκης, που ήρθε το Μυστρά τον Σεπτέμβριο του 1937 και μπαίνοντας στην Περίβλεπτο βρήκε τον Φώτη Κόντογλου πάνω σε σκαλωσιές να καθαρίζει αυτές τις τοιχογραφίες.

Μου φάνηκε σήμερα πού μπήκα, υστέρα από το βαρύν ήλιο, στο δροσερό εκκλησάκι της Περίβλεπτος, πώς ο Κόντογλου ήταν κιόλας στη μέση της Παράδεισος. […]

Ο Κόντογλου έτρεχε απάνω-κάτω στην Παράδεισο, που αυτός με τις ανασκαφές του ξανάφερε πάλι στο φως θείες μορφές πλανούσαν κάτω από στρώματα ασβέστη, και λες πλαντούσε μαζί τους κι ο Κόντογλου και δεν έβρισκε ησυχία, αν δεν τις γλύτωνε.

(Η λήψη είναι του φωτογράφου Richard Novossiltzeff)

Ένα όραμα καταστροφής του Ευρώτα: μια «συμπαγή (!) πόλη» πάνω στην κοίτη του ποταμού

Στα τέσσερα χρόνια που λειτουργεί αυτό το ιστολόγιο, προσπαθώντας να αναδείξει την αξία του Ευρώτα και του τοπίου της Σπάρτης, την ανάγκη προστασίας τους, αυτό είναι το χειρότερο, το πιο βάρβαρο, «όραμα» καταστροφής που έχουμε συναντήσει.
Παρουσιάστηκε πριν από λίγες μέρες ως «Αστική Ανάπλαση Σπάρτης-City Walk». Η βασική «ανάπλαση» που προβλέπει είναι η συνολική οικοπεδοποίηση-τσιμεντοποίηση ολόκληρης της ζώνης που βρίσκεται ανάμεσα στον ποταμό και την πόλη της Σπάρτης.
Αυτοί που το σχεδίασαν αγνοούν τα πάντα: δεν γνωρίζουν αν εκεί βρίσκεται ένα κομμάτι της αρχαίας Σπάρτης· δεν γνωρίζουν αν το μεγαλύτερο μέρος αυτής της έκτασης είναι στην ουσία η κοίτη του Ευρώτα -ο οποίος πότε-πότε την πλημμυρίζει· δεν γνωρίζουν αν έχει κάποια αξία, σαν φυσικό περιβάλλον, σαν ιστορικό τοπίο, σαν παραγωγική γη, αν είναι χαρακτηρισμένη ως δασική έκταση, αν.., αν… δεν γνωρίζουν, ή μάλλον δεν θέλουν να γνωρίζουν, τίποτα.
Πήραν έναν χάρτη, μια λήψη από το Google Earth, και άρχισαν να σχεδιάζουν οικοδομικά τετράγωνα, σαν να μην επρόκειτο για τη Σπάρτη, για τον Ευρώτα, αλλά για την έρημο του Ντουμπάι.
Και την παρουσιάζουν ως εξής, με περισσό καμάρι και θαυμαστικά:

«Η επέκταση της πόλης προς τον Ευρώτα ανακόπτει την διάσπαρτη δόμηση, ευνοώντας την θεμελιώδη αρχή της «συμπαγής πόλης» και την οργανωμένης οικιστικής ανάπτυξης!»

12
Το θέμα δεν είναι τα συντακτικά και γραμματικά λάθη (αυτά συμβαίνουν όταν κάνεις copy paste σε έννοιες που δεν κατανοείς και αφορούν σε πολύ διαφορετικές συνθήκες). Είναι η κραυγαλέα «ανορθογραφία» της ουσίας του σχεδίου. Αρκούσε, όχι να περπατήσουν επιτόπου -αυτό ίσως να είναι κάπως κουραστικό-, αλλά να ρίξουν μια ματιά στο Google Earth για να διαπιστώσουν ότι σε αυτή τη ζώνη δεν υπάρχει μέχρι σήμερα καμιά «διάσπαρτη δόμηση» για να «ανακοπεί». Για τον πολύ απλό λόγο ότι πρόκειται κυρίως για πορτοκαλεώνες, που βρίσκονται πάνω σε προσχωσιγενή εδάφη του Ευρώτα, στην κοίτη του, όπου είναι πολύ δύσκολο -και επικίνδυνο- να χτίζεις σπίτια.
Η «ιδέα» τους ήρθε φαίνεται από μια πολύ πιο άμεση απειλή για τον Ευρώτα, την σχεδιαζόμενη από την Περιφέρεια Πελοποννήσου «νέα είσοδο της Σπάρτης», η οποία στο σχέδιό τους γίνεται κεντρική λεωφόρος της «νέας πόλης». Δεν είχαν καν την στοιχειώδη περιέργεια να δουν τα σχέδια αυτής της «εισόδου»; Θα διαπίστωναν ότι στην πραγματικότητα θα είναι ένα σινικό τείχος που θα κόβει στα δύο την κοιλάδα και το οποίο θα βρίσκεται πολλά μέτρα πάνω από το γύρω έδαφος, ακυρώνοντας την σχεδιαζόμενη «πόλη» τους.
Το ότι αυτό το σχέδιο φανερώνει τέτοια άγνοια, προχειρότητα, έλλειψη σεβασμού, και επομένως είναι ανεφάρμοστο ως τέτοιο, δεν μας καθησυχάζει. Γιατί είναι δείγμα μιας νοοτροπίας και μιας αντίληψης που δυστυχώς είναι πολύ διαδεδομένες και πιέζουν προς την ίδια κατεύθυνση.
Δεν θα σχολιάσω εδώ αναλυτικά τα υπόλοιπα στοιχεία της «ανάπλασης», που ψευδεπίγραφα ονομάζουν City Walk. Είναι ένα συνονθύλευμα εντυπωσιασμών χωρίς συνοχή: υπάρχουν κοινότοπα ευχολόγια, που θα μπορούσε κανείς να συζητήσει· υπάρχουν ιδέες «κλεμμένες» από άλλα, εξίσου τραγελαφικά «οράματα» (όπως το περίφημο «θεματικό πάρκο»)· υπάρχουν πολλές που είναι απλά γραφικές και αστείες μεταφορές από εντελώς άσχετα περιβάλλοντα· υπάρχουν και αρκετές «ιδέες» που, αν υλοποιηθούν, θα συμβάλουν στην επιτάχυνση της καταστροφής της πόλης.
Το βασικό χαρακτηριστικό της «αστικής ανάπλασης» είναι ότι αγνοεί πλήρως το πραγματικό περιβάλλον της πόλης και την ιστορία της πόλης: το ότι δηλαδή η νέα Σπάρτη είναι χτισμένη δίπλα και πάνω στα υπολείμματα αρχαίων πόλεων. Αγνοεί δηλαδή τα βασικά (δυνητικά) ατού αυτής της πόλης, η προστασία και η ανάδειξη των οποίων θα έπρεπε να είναι η πρώτη προτεραιότητα. Αλλά τα οποία, δυστυχώς, από πολλούς λογίζονται ως προσκόμματα στην «ανάπτυξη».
Αξίζει να σημειωθεί ότι το δήθεν «City Walk» στρέφεται και ενάντια στην υπάρχουσα πρόταση πεζοδρομήσεων στο κέντρο της Σπάρτης που προωθεί σήμερα ο Δήμος, με μια σοβαρή μελέτη του καθηγητή του E.Μ.Π. Θάνου Βλαστού. Το «City Walk» προβλέπει ότι θα συνεχιστεί απρόσκοπτα η κίνηση των αυτοκινήτων στους κεντρικούς δρόμους της πόλης γιατί, όπως ειπώθηκε στην παρουσίασή του, «το αυτοκίνητο σημαίνει ανάπτυξη».
Το αυτοκίνητο, η άσφαλτος, το τσιμέντο είναι ιδεολογία. Και το αποδεικνύει ακόμα και ένα σχέδιο που θέλει να ονομάζεται «City Walk» .
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Η μαύρη όψη του «υγρού χρυσού»  

16128170_10154869138481904_695743983_n

16142319_10154865257696904_3024548891520165561_n

Αυτές οι πολύ πρόσφατες φωτογραφίες δίνουν μια αμυδρή εικόνα του τι συμβαίνει στα ρέματα και τα ποτάμια, σε όλη Λακωνία και τη Μεσσηνία, όπου τα ελαιοτριβεία διοχετεύουν τον λεγόμενο «κατσίγαρο» .

Οι φωτογραφίες δεν μπορούν να αποδώσουν ούτε το χρώμα του νερού, ούτε -ακόμα περισσότερο- τη δυσοσμία. Αλλά δεν είναι μόνο ζήτημα αισθητικό . Τα υπολείμματα της επεξεργασίας της ελιάς είναι καταστροφικά . Αφαιρούν το οξυγόνο από το νερό, κατακάθονται στον πυθμένα, είναι τοξικά, σκοτώνουν τη ζωή των νερών.

Λύσεις υπάρχουν, και είναι γνωστές. Το ζήτημα είναι ότι, προφανώς, δεν γίνεται κανένας έλεγχος από τις υπηρεσίες Περιφέρειας. Και ότι ενώ όλοι επαίρονται ότι παράγουμε το καλύτερο ελαιόλαδο, που είναι ο πλούτος, ο «υγρός χρυσός», της περιοχής, δεν φροντίζουν ένα, έστω μικρό μέρος, αυτού του πλούτου να αποδίδεται στην προστασία του θεμελίου του, του περιβάλλοντος που τώρα καταστρέφει.

16128941_10154869137791904_1439832017_n16176727_10154878435866904_1501106927_n16177022_10154878435816904_913502417_n16237928_10154878573236904_1280554474_n16176267_10154878575631904_1461136813_n