Ένα ταξίδι του ματιού μέσα στην Περίβλεπτο, ανάμεσα στις τοιχογραφίες

περίβλεπτος

Αυτή η εντυπωσιακή πανοραμική λήψη της Περιβλέπτου μας επιτρέπει να «ταξιδέψουμε» στο εσωτερικό της εκκλησίας  και στις τοιχογραφίες. Έχει αξία, πιστεύω, ακόμα και για όσους την έχουν δει από κοντά, γιατί, εξαιτίας των συνθηκών φωτισμού, ο επισκέπτης δεν έχει συνήθως την ευκαιρία να θαυμάσει τα χρώματα όπως εδώ.

(Αρκεί να πατήσετε πάνω στην φωτογραφία για να «μπείτε» μέσα στην Περίβλεπτο και, χρησιμοποιώντας το ποντίκι, να περιηγηθείτε και να εστιάσετε στις τοιχογραφίες.)

Μας θυμίζει τη σκηνή που περιγράφει ο Νίκος Καζαντζάκης, που ήρθε το Μυστρά τον Σεπτέμβριο του 1937 και μπαίνοντας στην Περίβλεπτο βρήκε τον Φώτη Κόντογλου πάνω σε σκαλωσιές να καθαρίζει αυτές τις τοιχογραφίες.

Μου φάνηκε σήμερα πού μπήκα, υστέρα από το βαρύν ήλιο, στο δροσερό εκκλησάκι της Περίβλεπτος, πώς ο Κόντογλου ήταν κιόλας στη μέση της Παράδεισος. […]

Ο Κόντογλου έτρεχε απάνω-κάτω στην Παράδεισο, που αυτός με τις ανασκαφές του ξανάφερε πάλι στο φως θείες μορφές πλανούσαν κάτω από στρώματα ασβέστη, και λες πλαντούσε μαζί τους κι ο Κόντογλου και δεν έβρισκε ησυχία, αν δεν τις γλύτωνε.

(Η λήψη είναι του φωτογράφου Richard Novossiltzeff)

Ένα όραμα καταστροφής του Ευρώτα: μια «συμπαγή (!) πόλη» πάνω στην κοίτη του ποταμού

Στα τέσσερα χρόνια που λειτουργεί αυτό το ιστολόγιο, προσπαθώντας να αναδείξει την αξία του Ευρώτα και του τοπίου της Σπάρτης, την ανάγκη προστασίας τους, αυτό είναι το χειρότερο, το πιο βάρβαρο, «όραμα» καταστροφής που έχουμε συναντήσει.
Παρουσιάστηκε πριν από λίγες μέρες ως «Αστική Ανάπλαση Σπάρτης-City Walk». Η βασική «ανάπλαση» που προβλέπει είναι η συνολική οικοπεδοποίηση-τσιμεντοποίηση ολόκληρης της ζώνης που βρίσκεται ανάμεσα στον ποταμό και την πόλη της Σπάρτης.
Αυτοί που το σχεδίασαν αγνοούν τα πάντα: δεν γνωρίζουν αν εκεί βρίσκεται ένα κομμάτι της αρχαίας Σπάρτης· δεν γνωρίζουν αν το μεγαλύτερο μέρος αυτής της έκτασης είναι στην ουσία η κοίτη του Ευρώτα -ο οποίος πότε-πότε την πλημμυρίζει· δεν γνωρίζουν αν έχει κάποια αξία, σαν φυσικό περιβάλλον, σαν ιστορικό τοπίο, σαν παραγωγική γη, αν είναι χαρακτηρισμένη ως δασική έκταση, αν.., αν… δεν γνωρίζουν, ή μάλλον δεν θέλουν να γνωρίζουν, τίποτα.
Πήραν έναν χάρτη, μια λήψη από το Google Earth, και άρχισαν να σχεδιάζουν οικοδομικά τετράγωνα, σαν να μην επρόκειτο για τη Σπάρτη, για τον Ευρώτα, αλλά για την έρημο του Ντουμπάι.
Και την παρουσιάζουν ως εξής, με περισσό καμάρι και θαυμαστικά:

«Η επέκταση της πόλης προς τον Ευρώτα ανακόπτει την διάσπαρτη δόμηση, ευνοώντας την θεμελιώδη αρχή της «συμπαγής πόλης» και την οργανωμένης οικιστικής ανάπτυξης!»

12
Το θέμα δεν είναι τα συντακτικά και γραμματικά λάθη (αυτά συμβαίνουν όταν κάνεις copy paste σε έννοιες που δεν κατανοείς και αφορούν σε πολύ διαφορετικές συνθήκες). Είναι η κραυγαλέα «ανορθογραφία» της ουσίας του σχεδίου. Αρκούσε, όχι να περπατήσουν επιτόπου -αυτό ίσως να είναι κάπως κουραστικό-, αλλά να ρίξουν μια ματιά στο Google Earth για να διαπιστώσουν ότι σε αυτή τη ζώνη δεν υπάρχει μέχρι σήμερα καμιά «διάσπαρτη δόμηση» για να «ανακοπεί». Για τον πολύ απλό λόγο ότι πρόκειται κυρίως για πορτοκαλεώνες, που βρίσκονται πάνω σε προσχωσιγενή εδάφη του Ευρώτα, στην κοίτη του, όπου είναι πολύ δύσκολο -και επικίνδυνο- να χτίζεις σπίτια.
Η «ιδέα» τους ήρθε φαίνεται από μια πολύ πιο άμεση απειλή για τον Ευρώτα, την σχεδιαζόμενη από την Περιφέρεια Πελοποννήσου «νέα είσοδο της Σπάρτης», η οποία στο σχέδιό τους γίνεται κεντρική λεωφόρος της «νέας πόλης». Δεν είχαν καν την στοιχειώδη περιέργεια να δουν τα σχέδια αυτής της «εισόδου»; Θα διαπίστωναν ότι στην πραγματικότητα θα είναι ένα σινικό τείχος που θα κόβει στα δύο την κοιλάδα και το οποίο θα βρίσκεται πολλά μέτρα πάνω από το γύρω έδαφος, ακυρώνοντας την σχεδιαζόμενη «πόλη» τους.
Το ότι αυτό το σχέδιο φανερώνει τέτοια άγνοια, προχειρότητα, έλλειψη σεβασμού, και επομένως είναι ανεφάρμοστο ως τέτοιο, δεν μας καθησυχάζει. Γιατί είναι δείγμα μιας νοοτροπίας και μιας αντίληψης που δυστυχώς είναι πολύ διαδεδομένες και πιέζουν προς την ίδια κατεύθυνση.
Δεν θα σχολιάσω εδώ αναλυτικά τα υπόλοιπα στοιχεία της «ανάπλασης», που ψευδεπίγραφα ονομάζουν City Walk. Είναι ένα συνονθύλευμα εντυπωσιασμών χωρίς συνοχή: υπάρχουν κοινότοπα ευχολόγια, που θα μπορούσε κανείς να συζητήσει· υπάρχουν ιδέες «κλεμμένες» από άλλα, εξίσου τραγελαφικά «οράματα» (όπως το περίφημο «θεματικό πάρκο»)· υπάρχουν πολλές που είναι απλά γραφικές και αστείες μεταφορές από εντελώς άσχετα περιβάλλοντα· υπάρχουν και αρκετές «ιδέες» που, αν υλοποιηθούν, θα συμβάλουν στην επιτάχυνση της καταστροφής της πόλης.
Το βασικό χαρακτηριστικό της «αστικής ανάπλασης» είναι ότι αγνοεί πλήρως το πραγματικό περιβάλλον της πόλης και την ιστορία της πόλης: το ότι δηλαδή η νέα Σπάρτη είναι χτισμένη δίπλα και πάνω στα υπολείμματα αρχαίων πόλεων. Αγνοεί δηλαδή τα βασικά (δυνητικά) ατού αυτής της πόλης, η προστασία και η ανάδειξη των οποίων θα έπρεπε να είναι η πρώτη προτεραιότητα. Αλλά τα οποία, δυστυχώς, από πολλούς λογίζονται ως προσκόμματα στην «ανάπτυξη».
Αξίζει να σημειωθεί ότι το δήθεν «City Walk» στρέφεται και ενάντια στην υπάρχουσα πρόταση πεζοδρομήσεων στο κέντρο της Σπάρτης που προωθεί σήμερα ο Δήμος, με μια σοβαρή μελέτη του καθηγητή του E.Μ.Π. Θάνου Βλαστού. Το «City Walk» προβλέπει ότι θα συνεχιστεί απρόσκοπτα η κίνηση των αυτοκινήτων στους κεντρικούς δρόμους της πόλης γιατί, όπως ειπώθηκε στην παρουσίασή του, «το αυτοκίνητο σημαίνει ανάπτυξη».
Το αυτοκίνητο, η άσφαλτος, το τσιμέντο είναι ιδεολογία. Και το αποδεικνύει ακόμα και ένα σχέδιο που θέλει να ονομάζεται «City Walk» .
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Η μαύρη όψη του «υγρού χρυσού»  

16128170_10154869138481904_695743983_n

16142319_10154865257696904_3024548891520165561_n

Αυτές οι πολύ πρόσφατες φωτογραφίες δίνουν μια αμυδρή εικόνα του τι συμβαίνει στα ρέματα και τα ποτάμια, σε όλη Λακωνία και τη Μεσσηνία, όπου τα ελαιοτριβεία διοχετεύουν τον λεγόμενο «κατσίγαρο» .

Οι φωτογραφίες δεν μπορούν να αποδώσουν ούτε το χρώμα του νερού, ούτε -ακόμα περισσότερο- τη δυσοσμία. Αλλά δεν είναι μόνο ζήτημα αισθητικό . Τα υπολείμματα της επεξεργασίας της ελιάς είναι καταστροφικά . Αφαιρούν το οξυγόνο από το νερό, κατακάθονται στον πυθμένα, είναι τοξικά, σκοτώνουν τη ζωή των νερών.

Λύσεις υπάρχουν, και είναι γνωστές. Το ζήτημα είναι ότι, προφανώς, δεν γίνεται κανένας έλεγχος από τις υπηρεσίες Περιφέρειας. Και ότι ενώ όλοι επαίρονται ότι παράγουμε το καλύτερο ελαιόλαδο, που είναι ο πλούτος, ο «υγρός χρυσός», της περιοχής, δεν φροντίζουν ένα, έστω μικρό μέρος, αυτού του πλούτου να αποδίδεται στην προστασία του θεμελίου του, του περιβάλλοντος που τώρα καταστρέφει.

16128941_10154869137791904_1439832017_n16176727_10154878435866904_1501106927_n16177022_10154878435816904_913502417_n16237928_10154878573236904_1280554474_n16176267_10154878575631904_1461136813_n

Το Νόμπελ του πιο άχρηστου «έργου»

dsc_1417

Η Περιφέρεια Πελοποννήσου έχει βέβαια πολλές υποψηφιότητες γι’ αυτό το νόμπελ: μεγάλα «έργα»,  πολύ πιο δαπανηρά, πολύ πιο καταστροφικά, πιο αντιαισθητικά, που ο μοναδικός τους λόγος ύπαρξης είναι το κέρδος των διαπλεκόμενων εργολάβων.

Αυτό εδώ όμως είναι νομίζω το πιο κραυγαλέα άχρηστο.

Εδώ και κάποιο καιρό ο Ταΰγετος περιβάλλεται, από κάθε πλευρά του, από αυτές τις τεράστιες ταμπέλες:

Με τεράστια γράμματα μας πληροφορούν ότι είμαστε στην «ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ»  και στον «ΝΟΜΟ ΛΑΚΩΝΙΑΣ/ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ» (επιτέλους, μετά από 2.5 χιλιάδες χρόνια,  οι προαιώνιοι εχθροί ενοποιήθηκαν!!!)

Με αρκετά πιο μικρά γράμματα μας πληροφορούν ότι είναι πράγματι το «ΟΡΟΣ ΤΑΫΓΕΤΟΣ» (για να μη νομίσει κανείς ότι είναι ο Όλυμπος, ή οι Άλπεις) και ότι η κορυφή του ονομάζεται «ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ» (για τους αγγλόφωνους: «Prophet Elijah»!)

Οι ταμπέλες αυτές είναι δεκάδες και πανομοιότυπες. Βρίσκονται σε κάθε μεριά του Ταΰγετου: στο Μυστρά, στην Τρύπη, στην Καλαμάτα, στο Ξηροκάμπι (απ’όπου η πρώτη φωτογραφία), στη Μάνη (Λακωνική και Μεσσηνιακή), κ.ο.κ.

dsc_1420Δεξιά και αριστερά από κάθε μια υπάρχουν δύο κολωνάκια που στηρίζουν δύο έγχρωμες πλάκες (σαν αυτές που έχουν κάποιοι κιτς τάφοι): στη μια υπάρχει μια φωτογραφία του Ταΰγετου και στην άλλη η Πελοπόννησος.

Προσοχή: ούτε στη μεγάλη ταμπέλα, ούτε στη φωτογραφία, ούτε στο «χάρτη» δεν υπάρχει η οποιαδήποτε ένδειξη για το που βρισκόμαστε, που είναι αυτός ο «Prophet Elijah», οποιαδήποτε χρήσιμη πληροφορία για κάποια διαδρομή, για κάποιο αξιοθέατο…. κάτι, τέλος πάντων, που να διακαιολογεί κάπως την ύπαρξη όλου αυτού. Απολύτως τίποτα! Πρόκειται προφανώς για ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα, που δεν χρειάζεται να δικαιώσει την ύπαρξή του με κάποια δήθεν χρησιμότητα. Και το θεωρήσανε τόσο αριστουργηματικό, που το έφτιαξαν σε δεκάδες αντίγραφα.

dsc_1806

Στη πιο πάνω φωτογραφία βλέπουμε ένα από αυτά καταπληκτικά σύνολα που βρίσκεται στην έξοδο του Μυστρά. Μπροστά του είναι μια (πολύ παλαιότερη)πινακίδα που πληροφορεί τον ταξιδιώτη για τις πεζοπορικές διαδρομές στην περιοχή, με έναν αναλυτικό χάρτη, τους προορισμούς, τις αποστάσεις και πολλές άλλες πληροφορίες. Φαίνεται ότι αυτοί που τοποθέτησαν την καινούργια ήταν πολύ περήφανοι για το κατόρθωμά τους και ήθελαν να κάνουμε τη σύγκριση.

Όπως μαθαίνω, ανάλογες σειρές από τεράστιες ταμπέλες έχει τοποθετήσει η Περιφέρεια σε όλη την Πελοπόννησο. Τελικά το «έργο» δεν είναι και τόσο «μικρό». Θα μπορούσαμε να κάνουμε έναν υποθετικό υπολογισμό για το «κόστος» (και το ανάλογο κέρδος) του. Και να υποπτευθούμε τι μυθικό έχει αυτή η «ΜΥΘΙΚΗ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ», που φιγουράρει αριστερά στην ταμπέλα.

Ο Φλωμπέρ στη Σπάρτη και οι «άγριοι» ως ζωολογικά εκθέματα: η αντιστροφή.

«Όσο ψάχνουμε να βρούμε κάποιο κατάλυμα, ένα πλήθος από εξήντα ως ογδόντα άτομα μας παρατηρεί, μας ακολουθεί στο καφενείο όπου καταφεύγουμε, και σχηματίζει κύκλο γύρω μας να μας κοιτάζει: μου φαινόμαστε σαν άγριοι που τους παρουσιάζουν στην αίθουσα χορού του Valentino, που πληρώνεις για να τους δεις

Αυτά γράφει στο ημερολόγιό του ο Γκυστάβ Φλωμπέρ τον Ιανουάριο του 1851, όταν πέρασε, μαζί με τον φίλο του Μαξίμ ντε Καν, από την -πολύ μικρή τότε- πόλη της Σπάρτης (δες εδώ για το πώς  περιγράφει το τοπίο της).

3841

Η σκηνή είναι τυπική για την εποχή που οι δυτικοευρωπαίοι ταξιδιώτες ήταν σχετικά σπάνιοι στην Ελλάδα. Μέσα στο πλήθος των περίεργων ντόπιων, ο Φλωμπέρ αισθάνεται ότι εκτίθεται ως εξωτικό ζώο. Το θέαμα που είχε δει στο Παρίσι, εδώ αντιστρέφεται: ο ίδιος βρίσκεται τώρα στη θέση του «άγριου» που τον παρατηρούν σαν κάτι αξιοπερίεργο. Φυσικά, η αντιστροφή είναι μόνο συγκυριακή και μάλλον επιφανειακή: ο Φλωμπέρ εξακολουθεί  να είναι βέβαια ένας προνομιούχος δυτικός περιηγητής, σαν αυτούς που συνήθως κοιτάζουν τους ντόπιους με ένα ανάλογο βλέμμα· ενώ οι «άγριοι» που εκτίθονταν στην Ευρώπη ήταν τα θύματα, και η έκφραση, της μακράς και πολύ σκληρής ιστορίας του δυτικού ρατσισμού και ιμπεριαλισμού. Η παραπάνω φωτογραφία, τραβηγμένη στις Βρυξέλλες το 1958, δείχνει μέχρι πόσο πρόσφατα φτάνει αυτή η ιστορία των «ζωολογικών κήπων» με ανθρώπους, που λειτουργούσαν στις αποικιοκρατικές χώρες τον 19ο και 20ο αιώνα. (δες σχετικά εδώ)

Ο Ευρώτας ως Σηκουάνας, η Σπάρτη ως Παρίσι

stockdale_1800_paris Eurotas

Είναι δυνατόν το Παρίσι να μεταμφιεσθεί σε Σπάρτη, ο Σηκουάνας να παραστήσει τον Ευρώτα, και το προάστιο του Σαιν Ντενί να πάρει τη θέση των Αμυκλών; Αυτά συμβαίνουν σε ένα γαλλικό διήγημα, όπου ένα ταξίδι στο Παρίσι του 1800 μετατρέπεται σε φαντασίωση ενός ταξιδιού στη «Σπάρτη». Ο τίτλος του είναι «Η Σπάρτη στο Παρίσι», συγγραφέας του ο Pierre-Édouard Lemontey, και εκδόθηκε στο Παρίσι το 1801. Συνέχεια